06 41 97 21 82 info@praktijkmotus.com

Hapto watte?

Het was altijd een leuk moment op de Tinderchat, toen ik mezelf als kersverse vrijgezel in de dating-scene begaf. Als we na de originele vraag ”Wat doet zo’n mooie vrouw als jij op Tinder?” al bij een serieuzer onderwerp aankwamen, kon ik op mijn vingers natellen wat de reactie zou zijn op mijn antwoord. Drie keer raden welke vraag er gesteld werd. De reactie op mijn antwoord was in ieder geval: ‘Hapto-watte?’

Ik vond het destijds een geruststellend idee dat het gros van mannelijk, Tinderend Nederland niet weet wat Haptonomie is. Ik had er zelf veel baat bij gehad, maar wat het voor mij nu eigenlijk echt inhield, dat wist ik twee jaar geleden nog niet.

Ik zocht me rot naar artikelen en dook als een bezetene in de literatuur. Want dat wat had gemaakt dat ik een soort fundament, heelheid in mezelf kon ervaren, moet toch in Jan-Boeren-Fluitjes taal uit te leggen zijn?

Ik vond het overigens wel heel grappig om het volgende in te typen:

“Rede en affectie gaan in goede harmonie samen en representeren zich in een bewuste happerceptieve attitude, geleid door een esthetisch onderscheidingsvermogen en een bewust geweten. De evaluerende, door de rede geleidende, reflectie completeert dan de rationalistische cognitie. Er is sprake van een presentie van het gemoed, het innerlijke gevoelsleven, doorstraalt van de rede.”

 Binnen no-time werd er niet meer gereageerd in de chat. Veel te zware kost voor de meesten. Voor mij is deze zin als poezie, geschreven door de grondlegger van de haptonomie, Frans Veldman. Ik snap het wel hoor, het langdradige. Je moet deze zin drie keer lezen wil je kunnen bevatten wat er staat. Ik zal een vertaalpoging doen.

“ Als wat je voelt klopt met wat je denkt, kan je je authentiek presenteren. Wie je van binnen bent, is zichtbaar voor anderen. Er is sprake van een soort ‘heelzijn’.”

Inmiddels verbaast het me nog steeds niet dat het gros van den Nederlandsche maatschappij niet weet wat haptonomie is, maar baart het me soms wel zorgen. In een steeds meer versnellende leefomgeving wordt er van ons verwacht dat wij in dezelfde snelheid meebewegen. Waar we 50 jaar geleden nog energie hadden om ’s avonds op de bank een poppentruitje te haken (zonder deze via een instagram-advertentie te willen verkopen) of tijd hadden om zelf onze kinderen van school te halen, hebben we nu andere zaken bovenaan ons prioriteitenlijstje gezet. We hebben het onszelf steeds drukker gemaakt, want alles wat we voorheen deden, doen we er nu bij. Er is een loep komen te liggen op wat ogenschijnlijk goed voor ons is. Met de nadruk op ogenschijnlijk, want het dient vooral onze buitenkant. We hebben een schijnrealiteit gecreeerd met daarin de stille boodschap. ‘Als je dit doet of in bezit hebt, ben je gelukkig.’ Nog nooit zijn er zoveel mensen met burn-out klachten thuis komen te zitten, omdat het nogal een klus is om hieraan te kunnen voldoen.

Komt het door het steeds innoverende digitale tijdperk? Komt het door inmiddels weer afgezwakte ‘financiele crisis’? Ik zou het je niet kunnen vertellen.Ik geloof wel dat we steeds minder écht contact met onszelf maken en daardoor ook steeds minder écht contact met elkaar. En dat contact aangaan steeds effectiever, doelgerichter wordt en steeds minder affectief, gebaseerd op verbinden. Als we effectief contact maken, in deze versnelling, hebben we geen tijd meer om echt te voelen wat onze behoefte is en dan maken we vaak keuzes waarin we ons aanpassen aan de wensen en verwachtingen van anderen. Durven we nog ‘nee’ te zeggen als ons lijf dat aangeeft? Durven we nog te kiezen voor wat we werkelijk belangrijk vinden en wat werkelijk goed voor ons is in het kader van vitaliteit? Durven we nog uiting te geven aan onze gevoelens? 

Haptonomie gaat over contact maken. Met jezelf en je omgeving. Hoe doe jij dit? Vanuit aanpassing of oorspronkelijke behoefte? En hoe maak je die keuze? Wat zegt je lichaam en hoe leer je er naar luisteren? In mijn praktijk werk ik met de fenomenologie van het voelen en maak ik gebruik van verschillende materialen en oefeningen om zichtbaar te krijgen waar het wringt en hoe we hier een andere vorm aan kunnen geven. Dit maakt een sessie uitdagend en dynamisch en we spelen vaak in op dát wat zichtbaar wordt. Allemaal met als doel om weer in contact te komen met jezelf, met je gevoel, met je innerlijke kompas.

Of ik nog iemand heb gevonden op Tinder? Ja! Leve digitale dating. Inmiddels voel ik me al een tijdje verbonden met een avontuurlijke, eigenwijze man die veel te hard werkt en zich veel te vaak aanpast aan de verwachtingen van anderen. Gelukkig heeft hij een vriendin die Haptonoom is en hebben we kinderen die zo goed spiegelen waar het werkelijk om draait in dit leven.

 Mag ik je even storen?

Ik weet dat we elkaar al heel lang niet meer hebben gesproken. Je was zo druk. Met leven? In ieder geval was je met iedereen bezig, behalve met mij.
Terwijl ik gewoon heel dichtbij was, net ten zuiden van ons centrum. Weet je nog dat wij altijd samen waren en jij blind op mij vertrouwde? Het is al best een tijd geleden, maar ik weet het nog precies. Ook toen er een bewoner in je bovenkamer introk en je veel meer tijd daar doorbracht, bleef ik op mijn plek.
Ik zag toe hoe je keuzes maakte die niet echt bij je pasten en hoe vol en chaotisch de bovenkamer werd en hoe jij op de vlucht sloeg. Je kwam nog weinig in ons centrum. Zullen we weer eens afspreken?

Stop dan met praten. Sluit je ogen. Adem een paar keer diep in en leg je hand op mij.
Misschien moeten we er weer even inkomen, maar samen kunnen we alles aan. Ik mis je.

Tot snel?

Liefs, je intuïtie, je kern, je basis, je thuis, of hoe jij mij dan ook wil noemen.

LinkedIn
LinkedIn
Share
× Stuur een berichtje